|
|
 |
Artyku³y > > Przes³anie Pana Cogito |
Id¼ dok±d poszli tamci do ciemnego kresu
po z³ote runo nico¶ci twoj± ostatni± nagrodê
id¼ wyprostowany w¶ród tych co na kolanach
w¶ród odwróconych plecami i obalonych w proch
ocala³e¶ nie po to aby ¿yæ
masz ma³o czasu trzeba daæ ¶wiadectwo
b±d¼ odwa¿ny gdy rozum zawodzi b±d¼ odwa¿ny
w ostatecznym rachunku jedynie to siê liczy
a Gniew twój bezsilny niech bêdzie jak morze
ilekroæ us³yszysz g³os poni¿onych i bitych
niech nie opuszcza ciebie twoja siostra Pogarda
dla szpiclów katów tchórzy - oni wygraj±
pójd± na twój pogrzeb i z ulg± rzuc± grudê
a kornik napisze twój u³adzony ¿yciorys
i nie przebaczaj zaiste nie w twojej mocy
przebaczaæ w imieniu tych których zdradzono o ¶wicie
strze¿ siê jednak dumy niepotrzebnej
ogl±daj w lustrze sw± b³azeñsk± twarz
powtarzaj: zosta³em powo³any - czy¿ nie by³o lepszych
strze¿ siê osch³o¶ci serca kochaj ¼ród³o zaranne
ptaka o nieznanym imieniu d±b zimowy
¶wiat³o na murze splendor nieba
one nie potrzebuj± twego ciep³ego oddechu
s± po to aby mówiæ: nikt ciê nie pocieszy
czuwaj - kiedy ¶wiat³o na górach daje znak - wstañ i
id¼
dopóki krew obraca w piersi twoj± ciemn± gwiazdê
powtarzaj stare zaklêcia ludzko¶ci bajki i legendy
bo tak zdobêdziesz dobro którego nie zdobêdziesz
powtarzaj wielkie s³owa powtarzaj je z uporem
jak ci co szli przez pustyniê i ginêli w piasku
a nagrodz± ciê za to tym co maj± pod rêk±
ch³ost± ¶miechu zabójstwem na ¶mietniku
id¼ bo tylko tak bêdziesz przyjêty do grona zimnych
czaszek
do grona twoich przodków: Gilgamesza Hektora
Rolanda
obroñców królestwa bez kresu i miasta popio³ów
B±d¼ wierny Id¼
 ANALIZA WIERSZA
Biografia
Poeta, dramatopisarz i eseista.
W 1943 r. rozpocz±³ studia na konspiracyjnych kursach Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. ¯o³nierz Armii Krajowej. Od 1944 mieszka³ w Krakowie, od 1948 - w Sopocie, 1949 - w Toruniu, nastêpnie w Warszawie.
Ukoñczy³ studia prawnicze i ekonomiczne w Krakowskiej Akademii Handlowej i Uniwersytecie Miko³aja Kopernika.
W latach 1965-1968 by³ cz³onkiem redakcji miesiêcznika "Poezja". Pracowa³ dorywczo jako ekonomista.
Debiutowa³ w prasie w 1948 roku.
W 1956 wyda³ pierwszy tomik poetycki Struna ¦wiat³a, nastêpnie Hermes, pies i gwiazda (1957), Studium przedmiotu (1961), Napis (1969), Pan Cogito (1974), 18 wierszy (1983), Raport z oblê¿onego miasta (1983), Arkusz (1984), Elegia na odej¶cie (Pary¿ 1990), Rovigo (1992), Epilog burzy (1998).
Jego poezja ma charakter filozoficzno-intelektualny, nawi±zuje do kultur przesz³o¶ci. Pos³uguje siê chêtnie parabol± o charakterze etycznym i egzystencjalnym. Cechuje siê neoklasycznym umiarem formy. Nadaje wspó³czesny sens tragizmowi. Dramaty (1970) zawieraj± g³ównie krótkie formy, tak¿e radiowe, np. Jaskinia filozofów, Lalek, Drugi pokój, i podejmuj± problematykê podobn± jak wiersze.
G³o¶ny zbiór eseistyczny Barbarzyñca w ogrodzie (1962) stanowi w znacznej mierze dziennik podró¿y ukazuj±cy historiê i kulturê krêgu ¶ródziemnomorskiego. Martwa natura z wêdzid³em (1993) jest eseistyczn± refleksj± nad malarstwem niderlandzkim.
Twórczo¶æ Herberta doczeka³a siê licznych przek³adów na jêzyki obce oraz nagród miêdzynarodowych. Inne zbiory: Wiersze zebrane (1971), Poezje wybrane (1973), Wybór poezji, Dramaty (1973), Wybór wierszy (1983), Poezje (1991).
Doda³: Patryk R
|
komentarz[0] |  |
|
